Wystawione na tę chorobę są przede wszystkim osoby młode.

Chondromalacja rzepki jest to schorzenie chrząstki; jej spulchnienie a oprócz tego powstawanie się w niej ubytków. Wystawione na tę dolegliwość są głównie młode osoby od siedemnastego r.ż do dwudziestu paru lat. Mało kiedy rozpoznaje się ją u dzieci. Chondromalacja rzepki występuje w obrębie stawu rzepkowo- udowego i dotyczy chrząstki rzepki, która okala kość od środka. Z tego powodu, iż rzepka jest pod ścięgnem mięśnia czworogłowego uda, każde napięcie właśnie tego powoduje jej ruch. Stąd również u ludzi chorujących na chondromalację rzepi „strzelanie” kości przy robieniu przysiadów.

Proces zapalny, który jest 1wszym stanem, jaki rozwija się przy chondromalacji, jak wiadomo nie lubi ruchu. Dlatego również ból, który pojawia się w pobliżu rzepki w trakcie czynności, o których zasygnalizowałam, częstokroć może stanowić 1-szy znak o tym, iż struktura chrząstki rzepki nie jest niestety w takim stanie, w jakim musi być. Z upływem czasu obecny tam stan zapalny sprawi rozmiękanie chrząstki a nawet jej ścieranie. Etap zaawansowany to już częstokroć zwyrodnienie w stawie rzepkowo-udowym, a także wyraźne zmniejszenie ruchu rzepki. 1-wszym znakiem tej dolegliwości może być nieprzyjemne uczucie z przodu kolana i dźwięk trzeszczenia podczas wykonywania czynności codziennych, o czym już wspomniałam, takich jak np. robienie przysiadów. Możemy też zaobserwować opuchliznę po znacznym obciążeniu kolana. W niektórych wypadkach kłopot znika po dłuższym odpoczynku, nie oznacza to jednak, iż należy go lekceważyć.

Absolutnie zawsze, gdy coś w pracy naszego układu ruchu nas zaczyna niepokoić, trzeba zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, bądź do specjalisty ortopedy. Powodem tego schorzenia może być upadnięcie wprost na rzepkę, po prostu uderzenie się w rzepkę z wielką mocą ale także nadwaga czy również niewłaściwie wykonany trening. Leczenie tej choroby polega przede wszystkim na podawaniu odpowiednich leków i przystosowanym indywidualnie programie rehabilitacji. Warto także zwrócić uwagę na utratę paru kilogramów, jeśli zajdzie tego typu potrzeba.

PĘKNIĘCIE ŁĄKOTKI
Jeżeli dokładnie przyjrzymy się naszym stawom kolanowym zauważymy, iż nie dochodzi w nich do zbyt sporej ilości ruchów. Uginanie, prostowanie, ruch obrotowy. Tyle. Albo inaczej. Aż tyle ponieważ, szczególnie jeżeli chodzi o uginanie i prostowanie, ruchy te robimy praktycznie stale. W momencie gdy siadamy, wstajemy, klękamy… Nasz staw kolanowy rzeczywiście nie ma łatwo. Łąkotki, choć są niewyobrażalnie sprężystymi i odpornymi na bardzo częste zgniatanie tkankami, nie są niezłomne, ponieważ żadna nawet najmniejsza nasza tkanka taka właśnie nie jest. Łąkotki, z powodu swojego położenia między kością udową a piszczelą mają za zadanie m. in. amortyzować wstrząsy przykładowo w trakcie biegów, stabilizują nasz staw kolanowy, a także przesuwają obciążenia ze stawów ulokowanych wyżej na stawy umiejscowione nieco niżej.

Do uszkodzeń stawów dochodzi zazwyczaj w trakcie czynności fizycznych, np. narciarstwa lub gry w piłkę. Pęknięcie łąkotki często może być też wywołane zwykłym przysiadem lub nałożeniem się mikro urazów, które powstawały od dłuższego czasu. Niespodziewany ból kolana po stronie środkowej lub bocznej, nasilający się podczas wysiłku albo zaraz po, może częstokroć świadczyć o pęknięciu 1-dnej z łąkotek. Ruch stawu kolanowego jest wtedy istotnie zmniejszony a po jakimś czasie zauważymy obrzęk. Normalnym zjawiskiem przy pękniętej łąkotce jest także usłyszenie chrupania w stawie a oprócz tego wrażenie jego niestabilności.

Typ pęknięcia ortopeda diagnozuje podczas badania USG kolana albo rezonansu magnetycznego. Jeśli obszar takiego pęknięcia nie przekracza pięć milimetrów wtedy wystarcza leczenie nieinwazyjne: nie przeciążanie stawu oraz wypoczynek. Faza odbudowy trwa zazwyczaj kilka tyg. Jeśli uszkodzenie jest większe, doktor zaleci leczenie operacyjne, które w każdym przypadku jest znacznie bardziej opłacalne, ponieważ mamy większą gwarancję, że ponownie do urazu nie dojdzie tak szybko, co często może się zdarzyć po zastosowaniu tylko leczenia nieinwazyjnego. Po paru tygodniach należy rozpocząć rehabilitację, która umożliwi szybciej powrócić do stanu sprzed uszkodzenia łąkotki.

Dobrze dobrany program rehabilitacji może zdziałać naprawdę cuda, jeżeli rozchodzi się o powrót do poprzedniej formy. 2 typy przypadłości stawu kolanowego. Dwie główne postaci kłopotu, jakim jest niezdolność stawu kolanowego do właściwego funkcjonowania w codziennym życiu. Właściwie każdy z nich tożsamo może efektywnie utrudnić zwykłe codzienne czynności, do których wlicza się z całą pewnością normalne chodzenie. Oczywiste jest, że kolano to 1 z najważniejszych części ludzkiego ciała. Warto zatroszczyć się o to, żeby uczynić go sprawnym na jak najdłużej, dlatego zachęcam, by do lekarza wybrać się, od razu gdy tylko coś nas zmartwi, ażeby nie było za późno.

Zobacz: pęknięcie łąkotki